Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ...

Τα πρωινά είναι από τις πιο δύσκολες ώρες της μέρας. 
Ξυπνάμε και πρέπει σχεδόν αμέσως, να αντιμετωπίσουμε όλα εκείνα που προσπαθούσαμε να ξεχάσουμε το προηγούμενο βράδυ...κι όμως, είναι ξανά όλα εκεί. Κι ίσως δυσκολότερα. Γι'αυτό ριχνόμαστε με τα μούτρα στις υποχρεώσεις: πλύσιμο, βούρτσισμα, ένα αξιοπρεπές μαλλί, ένα αξιοπρεπές ντύσιμο, κι έξω απ'την πόρτα. Ή και μέσα απ'την πόρτα. Η ουσία δεν αλλάζει.

Δεν μας μεγάλωσαν πριγκίπισσες, κάποιες από μας. Και δε σκεφτήκαμε ποτέ αυτόν τον ρόλο. Ίσως να μας πήρε το τρέξιμο και να μην προφτάσαμε. Ίσως δεν έχουμε και τόση φαντασία, ποιος να ξέρει...πάντως ούτε πριγκίπισσες μας είχανε, ούτε εμείς μας είδαμε έτσι. Και δε μας ένοιαξε ποτέ. Είναι καλύτερα να είσαι ελεύθερη να κάνεις αυτά που θες. Και μια πριγκίπισσα, αν θέλουμε να λέμε την αλήθεια, δεν είναι.

Να που όμως κάπου στην πορεία είδαμε κάτι άλλο: κάποιοι μας αντιμετώπισαν σαν περίεργες, σαν ανίκανες, σαν αναξιόπιστες. Και το χειρότερο; Σαν υπεύθυνες για όλα τα στραβά. Κι εκεί που παλεύαμε να κερδίσουμε τη ζωή μας, μας είπαν μάγισσες. Κι άρχισαν να μας κυνηγάνε. Να μας θέλουν σιωπηλές. Χωρίς φωνή, χωρίς επιθυμίες.Τι δουλειά έχουμε εμείς; Γιατί ανακατευόμαστε εμείς;

Ίσως οι κοινωνία ακόμα να μη θέλει να αποφασίσει τη θέση μας. Κάποιοι θα μας κυνηγάνε, ίσως, για πολύ ακόμα.Όπως κάποτε, που αν κάποια γυναίκα ζούσε μόνη, ή απλά δεν τη συμπαθούσε κάποιος, την κατηγορούσε για μαγεία και την οδηγούσαν στην πυρά. Ίσως και τώρα, παρόλο που πυρά δεν υπάρχει, εύκολα κάποιος μπορεί να κατηγορήσει μια γυναίκα για, αρκεί να μη συμφωνεί μαζί της.

Κι εμείς, ούτε μάγισσες ούτε πριγκίπισσες, συνεχίζουμε να ξυπνάμε κάθε μέρα, αντιμέτωπες με τόσα, να κερδίζουμε και να χάνουμε μάχες, και ξανά από την αρχή, προσπαθώντας να μη δίνουμε σημασία στα στερεότυπα, προσπαθώντας να μην επηρεαζόμαστε από τις γνώμες των άλλων...προσπαθώντας να μην είμαστε τίποτα άλλο από τον εαυτό μας.

Ο κόσμος έχει υπάρξει σκληρός με τις γυναίκες. Αλλά οι γυναίκες αποδειχτεί πολύ σκληρές για να το βάλουν κάτω.

Αφιερωμένο σε όλες.

REINA STARS.

Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ.

" Ω Μητέρα Σελήνη, οδήγησε με στους Ουρανούς ".

Κάθε φορά που με ψάχνω δεν με βρίσκω. Αλήθεια ποιος είναι ο ρόλος μου?
Διαφορετικά μου τον ερμηνεύει ο πατέρας και διαφορετικά ο άντρας μου.
Κατά βάθος και οι δύο μου λένε το ίδιο: " να είσαι προσεχτική ". Αυτό μήπως είναι διαταγή?
Ναι, αλλά θέλω να είμαι ελεύθερη στα πάθη μου. Θέλω να ζω τις στιγμές, να πηγαίνω στο δάσος να συναντώ τα όνειρά μου, να ερωτεύομαι, να ξυπνώ τα βράδια για να διαβάσω ένα βιβλίο του " Δασκάλου μου ", να υπόκειμαι σε πειρασμούς.
Αυτή η συντηρητική ματιά των αντρών της ζωής μου, δεν μου λέει πια τίποτα, ίσως γιατί μεγάλωσα.
Δεν θέλω εξάλλου να γίνει " κάτι εικόνα " της μητέρας μου. Μικρή άκουγα την φράση " η κόρη που θα γεννηθεί της μητέρας θα μοιάζει ". Και βέβαια δεν εννοούσαν στο πρόσωπο.
Ίσως αυτή η φράση να προέρχεται από τους κρυμμένους κωδικούς των αρχετύπων, ίσως να έχει σχέση με τον DNA, ίσως να είναι μία δογματική αντίληψη της πατριαρχίας.
Σήμερα, την νιώθω ως μία φράση ταπείνωσης.
Ακολουθώ το ίδιο πρόγραμμα με την μητέρα μου, δουλειά, σπίτι, μαγείρεμα, πλύσιμο, σιδέρωμα, μονοτονία, πολλές φορές " δούλα ", χωρίς αγάπη, χωρίς τρυφερότητα, απλώς ερωμένη και κορίτσι για όλες τις δουλειές.

Οι φίλες μου, μου μιλούν για τις δικές τους συνήθειες. Ένας γάμος που καταρρέει, για ένα άτομο που ήρθε στην ζωή τους ( παραλλαγή του πατέρα τους), για την ψευδαίσθηση του έρωτα, για την μη ανταπόκριση στα συναισθήματα.
Γιατί όλα αυτά? Γιατί έχουμε αφεθεί στην μονοτονία των επαναλαμβανόμενων δράσεων. Έχουμε ξεχάσει το " γυναικείο φύλο" και προσπαθούμε να μοιάσουμε στο αρσενικό. Γιατί αυτό μας άφησε να σκηνοθετήσουμε αυτό το ρόλο.
Και το χειρότερο είναι ότι τον ακολουθούμε στην " κατρακύλα του ".

Κι όλα αυτά στο πουθενά...


• Σελήνη
Μεταφυσικός